| Rainnie's profileRaInnIePhotosBlogLists |  Tools  Help |
RaInnIeNovember 27 i'm backม่ะได้ up space ซะนาน ...นอกใจไปเล่นฮิห้า :P
นั่งอ่าน blog เก่าๆแล้วขำ กุไม่ได้โตขึ้นเลยซักนิด ...ยังคง agree กับสิ่งที่ตัวเองเคยเขียนลงไป 555+
ตอนนี้ก็ยังคงอยู่ที่ PTTEP เปน Data Analyst เหมือนเดิม โต๊ะตัวเดิม เจ้านายคนเดิม งาน(มากกว่า)เดิม!!
แต่ชีวิตมีความสุขมากกว่าเดิม เพราะได้ค้นพบแล้วว่าตัวเองชอบอะไร ...Wakeboard นั่นเอง แท่มแท้มมมม!!
โคดจะมีความสุขอ่ะ ชอบเล่นมากเลยเวคบอร์ดเนี่ย ไม่ไหวแล้ว เพิ่งหัดเล่นได้ 3 เดือน ...ติดงอมแงม
อยากไปเล่นทุกวันเลย ...มันเจ๋งมากเลยนะที่มนุษย์เดินดินหยั่งเรา จะยืนอยู่บนผิวน้ำได้ด้วยความเร็ว 60 km/h
ไว้ Pro เมื่อไหร่จะถ่ายรูปมาอวด ฮุฮุ ('w')~ February 08 ไปฮ่องกงมาปีใหม่ที่ผ่านมา เรา 3 คน แม่-ลูก (ประกอบด้วยคุณต๋อม, ฝน, ผึ้ง) ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนกันเลย เพราะเราต้องเก็บตังค์สำรับทริปพิเศษไปฮ่องกงตอนสิ้นเดือนมกรานั่นเอง หยอดกระปุกมานานได้ฤกษ์ทุบก็คราวนี้ บินไปโลด...
อาหารมื้อแรกของทริปนี้คือ... คือ... คือ... little cook รสเกาหลีเผ็ด พร้อมเสิร์ฟบนเครื่อง Air Asia ราคา 60 บาทขาดตัว แสดดด T^T ก็มัวแต่ check in อยู่นั่นแหละ กูเลยไม่มีเวลาไปหาอะไรกินเลย Duty Free ก็ไม่ได้เดิน แสด แสด แสด ที่คิดๆไว้ว่าจะซื้อ Seven Star, Kent ซัก 3-4 cotton แสด แสด แสรดดดดด แต่เอาสังขารไปขึ้นเครื่องทันเวลาพอดี T^T คิดในใจว่า ไม่เป็นไรไปเดิน Duty Free ที่ฮ่องกงก็ได้ (คิดผิดแล้วฝนเอ๋ย ที่ฮ่องกงมีแต่ Brand Name เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า น้ำหอม ไม่มี Seven Star ไม่มี Kent)
สภาพอากาศของทั้งทริปนี้ที่ทางทัวร์ fax มาให้คือ "อบอุ่น : 15-20 องศา ควรเตรียมเสื้อคลุมบางๆติดตัวไปด้วย" ทันทีที่เครื่องบินกำลังลงจอด ภาพแรกที่พวกเราเห็นผ่านหน้าต่างเครื่องคือ เจ้าหน้าที่สนามบินที่ยืนอยู่เบื้องล่าง สวมเสื้อโค้ทอย่างหนา สวมใส่ที่ครอบหูที่เป็นขนฟูๆ และใส่ถุงมือ (-_-")...กูรู้ชะตาตัวเองล๊ะ ทันทีที่เปิดประตูเครื่อง โผล๊ะ!! แสด~~~ หนาว~~~ จับจิต T^T น่าจะประมาณ 16 องศา เจ๊ดด นี่มันตอนเกือบๆเที่ยงนะโว้ยยังหนาวขนาดนี้ กลางคืนพวกกูไม่แข็งไปเลยเหรอ(ก็แข็งจริงๆอ่ะแหละ) นึกย้อนไปถึงตอนจัดกระเป๋าเดินทางแล้วอยากจะร้องไห้ เอามาแต่เสื้อคลุมบางๆตามคำแนะนำของทัวร์เป๊ะ แสด...ทริปนี้เลยเสียตังค์ค่าเสื้อโค้ทโดยไม่จำเป็นไปซะเกือบหมื่น T^T จบกัน IPod ของกู จบกัน หลุยติ๊งต๊อง ของกู
ด้วยความชะล่าใจ แลกเงิน HK Dollar ไปแค่ 2000 ดอล (ใช้ 3 คน) และไม่ได้แลกเงินหยวนเลยซักกะบาท แม่มีเหลือจากทริปปักกิ่งอยู่ 80 หยวน คิดว่าคงพอแหละไม่ได้ซื้ออะไรเงินสดอยู่แล้ว กะว่า shopping อะไรก็ใช้บัตรเครดิตอยู่แล้ว เฉินหลงยังมาเป็น presenter ให้ Visa เลย เหอ เหอ คิดหยั่งงี้อ่ะดิ ความซวยถึงมาเยือน ตอนอยู่ที่ HK ไม่เท่าไหร่เพราะใช้แต่บัตรซื้อของหนักๆแพงๆ แต่พอไปเซินเจิ้น แสดด เหมือนอีกโลกนึงเลย คนแม่งก็พูด Eng กันไม่ได้ แล้วก็ไม่มีร้านไหนรับบัตรเครดิต ขนาดบนห้างแม่งยังไม่รับเลย เงิน HK Dollar มันก็ไม่รับ แง... รู้สึกอดอยากหัวโตอย่างแรง แล้วเซินเจิ้นก็เป็นที่สุดท้ายของทัวร์นี้ ความหิว ความเซ็ง และความเหนื่อย ผสมผสานกัน... ทำให้กูเกลียดเซินเจิ้นไปซะงั้น 555+ ขนาดตอนนี้นั่งพิมพ์อยู่ที่ไทย ก็ยังรู้สึกเกลียดไม่หาย 555+ ทริปนี้เที่ยวเยอะ, ไปแหล่งชอปเยอะ, อาหารไม่อร่อย, local guide ไม่เป็นมิตร, หัวหน้าไกด์นิสัยดี
January 01 My Holidayโว้ว...กลับมาทำงานเต็มตัวแล้วครับทั่น หลังจากลาพักร้อน+ต่อด้วยหยุดยาวปีใหม่ ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนาน 555+ ตั้งแต่วันที่ 22-26 ธ.ค. ไปสมุย+ต่อพงัน กลับมาทำงาน 2 วัน 27-27 ธ.ค. (มาก็เหมือนไม่ได้มา ไปเซ็นทรัลมั่งล่ะ กลับเร็วมั่งล่ะ-*-) Long weekend 29 ธ.ค. - 2 ม.ค. --- Happy New Year!! \(^o^)/ วู้วๆๆ มีความสุขอะไรขนาดนี้นะเรา
December 14 ผู้ชายที่ไม่ควรเสียเวลาด้วย
1. ผู้ชายที่คิดว่างานบ้านเป็นเรื่องของผู้หญิงและไม่คิดจะช่วย 2. คิดว่าไม่ผิดที่ผู้ชายจะมีกิ๊กหรือชู้ 3. มีหนี้ท่วมหัว เป็นหนี้พนันบอล บัตรเครดิตและหนี้อื่นๆ 4. ผู้ชายวัยทำงานที่ยังนั่งเล่นเกมส์เป็นกิจวัตร และไม่ทำกิจกรรมอะไรนอกจากนอนในวันหยุด 5. ผู้ชายที่อายุมากกว่าแต่รายได้ต่ำกว่า 6. ผู้ชายอายุน้อยกว่า ที่คิดว่าเรามีรายได้มากกว่า และจ้องแต่จะให้เราจ่าย 7. ไม่พาเราไปแนะนำให้ครอบครัวเค้ารู้จักและไม่เคยพาไปบ้านช่องเค้า 8. ผู้ชายที่ไม่แน่ใจตัวเองว่าชอบผู้หญิงรึเปล่า 9. ผู้ชายที่มีครอบครัว อ้างว่าแยกกันอยู่แล้วแต่หย่าไม่ได้ (แถวบ้านเรียกว่าโกหก) 10. ไม่สามารถเสียสละเวลางานเพื่อเราได้ ไม่ว่าเรื่องจะฉุกเฉินแค่ไหน 11. ผู้ชายที่ Give silent treatment มีปากแต่ไม่รู้จักใช้พูดปรับความเข้าใจ มีเรื่องทีไรเงียบตลอด 12. ผู้ชายที่แมนมาก ไม่เดินจับมือ ไม่ช่วยถือของ และเดินนำหน้าผู้หญิงตลอด เราเดินตกท่อมันยังไม่รู้เลย 13. ไม่คิดจะแต่งงานกับเรา ไม่มีการออมเงินเพื่อแต่งงานหรือสร้างครอบครัว ไม่เคยคุยกันเรื่องนี้ 14. ผู้ชายที่คบกับคุณเพราะคุณรวย หวังเงินหรือผลประโยชน์จากคุณและครอบครัวคุณ 15. ผู้ชายที่ไม่เคารพพ่อแม่คุณ 16. พูดจาหยาบคายกับคนอื่น แต่พูดดีกับคุณ 17. ผู้ชายที่คอยบอกให้เราไปหาหมอเวลาที่เราป่วย แต่ไม่เคยพาเราไปหาหมอ 18. ผู้ชายที่ชอบพูดว่าไม่จำเป็นต้องทำดีในวันพิเศษหรอก วันไหนก็ทำได้ ขนาดวันพิเศษมันยังไม่ทำ วันธรรมดาก็อย่าหวัง 555 แฟนใครเป็นแบบนี้ 5 ข้อขึ้นไป เตรียมตัวเผ่นเถอะ เลข 3 จะมาเยือนคุณแล้ว ชีวิตควรมีคนดูแลคุณได้ดีกว่านี้
อ่านแล้วเซ็ง...-*- เห็นคานทอง รำไร รำไร T^T (แต่เรายังไม่ 29 นิ ยังมีเวลาๆ) November 12 Lots & Lost Inspirationวันนี้ก็เป็นอีกวัน... *ตื่น *อาบน้ำ *เดินทางไปทำงาน *มาถึงออฟฟิศ *เปิดคอม *เช็คเมลล์ *ชงชา-กินแซนวิช *เช็คhi5-คอมเมนต์กลับ *เปิดงาน-จ้อง-คิด-แพลน-คิด-จ้อง-คิดไม่ออก *ไว้ก่อน-ทำอย่างอื่น *คุยเอ็ม *เริ่มมีไอเดีย-ทำงานต่อ *ลงมือทำงานได้นิดเดียว *เที่ยงแล้ว *กินข้าว *เดินตลาดหลังตึก *ขึ้นออฟฟิศ *ร้อน *นั่งพักเหนื่อย *คุยเอ็ม *เริ่มทำงาน-คิดต่อจากเมื่อก่อนเที่ยง...เฮ้ย...กูเขียนอะไรไปวะ จำไม่ได้ T^T *เริ่มเรียบเรียงใหม่ตั้งแต่ต้น *เพลีย *ง่วง *กินขนม *ทำงาน *5โมงแล้ว *ไปเรียน *หาของกินรองท้อง *เรียน *ทำworkshop *เดินไปขึ้นใต้ดินกลับบ้าน *ถึงบ้าน *อาบน้ำ *นอน (*แสด...ลืมกินข้าวเย็น)
**how can i lost a lots of my inspiration?**
November 09 กันและกันอากาศหนาวแล้ว หนาวใหญ่เลยๆ
ฤดูหนาวทีไรความรู้สึกเป็นเด็กมัธยมก็กลับมาทุกที อยากทำตัวงี่เง่า อยากโดดเรียน อยากนั่งกินขนมเม้าท์จับกลุ่มกับเพื่อนๆแล้วก็แอบเม้าท์รุ่นพี่ ความทรงจำตอนนั้นมันฝังอยู่แน่นที่สุดเลย คงเป็นเพราะนั่นคือช่วงชีวิตที่มีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดมาแล้วมั้ง กับเพื่อนๆ 7 นางฟ้า เราชอบเล่นบ้าๆบอๆกันอยู่เรื่อยเลย ทำขนมตกพื้นแล้วแอบใส่ถุงให้มิ้นท์กิน นั่งเล่นป๊อกเด้งไอ้เม่นเป็นเจ้ามือ มันเล่นโกงยังจะเล่นกันอยู่ได้ 555+เขียนล้อชื่อญาติผู้ใหญ่กีฟท์บนเสาใน"ศาลาแดง" โน๊ตเล่นไล่จับกับพี่เก่ง...อะตะคีด ตุบ แอ่ก!! ฝนกางเต้นท์ก็มี บางวันก็นั่งดมกลิ่นช็อคโกแลตเฮอร์ชี่ย์ที่ลอยออกมาจากห้องน้ำชายหน้าสวนเสริม แอบเม้าท์เด็กเรียนที่เข้าไปอ่านหนังสือในห้องสมุด(ในขณะที่พวกเราฝึกคิดเลขเร็วด้วยป๊อกเด้งและรัมมี่) นอนกลางวันแผ่หรา ยกโต๊ะม้าหินทั้งชุดเข้ามาไว้ในศาลาแดง คิดถึงช่วงเวลาที่มีความสุข หัวเราะด้วยกัน ทะเลาะกันมั่ง แต่เราก็ยังมีกันและกัน
รักพวกแกนะเว้ย
November 01 ทำดีเพื่อพ่อ
ความดีหนึ่งอย่างที่ฝนตั้งใจจะทำเพื่อพ่อ : จะประหยัดค่ะ ถึงเวลาที่จะใช้ชีวิตเศรษฐกิจพอเพียงได้แล้ว^^ “...พอเพียง หมายความว่า พอประมาณ พระราชดำรัส เมื่อ ๔ ธันวาคม ๒๕๔๑ October 30 หนาวแล้ว^^เปิดเทอมแร้ว...เย้~ เย้~ ฮือ~ แง~ โฮ~ [เหนื่อยชิบเป๋ง แมร่ง -"-]
วันนี้ (31 ตุลา 50) อากาศตอนเช้าหนาว~บรึ๋ย~ เข้าหน้าหนาวแล้ว ชอบจัง อากาศโรแมนติก แต่ก็นะ...ไม่มีใครเดินกุมมือกะตูเลย งั้นอย่าหนาวดีกว่าฟ่ะ!! ปวดใจซะเปล่าๆ
เมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้วไประยองมา ขอบอกว่าเป็นทริปกินจริงๆ เท้าไม่ได้สัมผัสน้ำทะเลเลย แต่สัตว์ทะเลแห่กันมาตายลงท้องไปหลายมื้อ 555+ เอาภาพมาให้ชมกันด้วยแต่ถ่ายมาแค่มื้อเดียว มื้ออื่นมัวแต่ซัดแหลก ลืมถ่ายรูป 555+
[ที่เห็นในภาพ คือร้านริมทะเล ที่ชาวประมงยกมาสดๆ เราก็สามารถชี้เป็นชี้ตายได้ตรงนั้นเลยทีเดียว "ป้าๆ เอาตัวที่ว่ายน้ำเร็วๆนั่นน่ะ ท่าทางแข็งแรงดี หนูอยากกิน 555+"]
  October 11 สอบติดซะที...โว้ยยยกี๊ซซซ สอบติดซะทีโว้ยค่า...
ที่จริงรู้ผลมาตั้งนานแล้วล่ะ แต่ดองสเปซไปงั้นแหละ เพื่อนๆเค้าไปดูผลกันที่จุฬา...เหอเหอ ชาวบ้านเค้าเลยลงทะเบียน+พบอาจารย์กันวันนั้นเลย เหลือตูคนเดียว ต้องไปลงทะเบียนล่าช้าตอนเปิดเทอม 29 ตุลา เซง...เอ๋อแม่งตั้งแต่วันแรก ก็ไม่รู้หนิ ไหนบอกให้ลงผ่าน www.reg.chula.ac.th ไงวะ!! เริ่มเรียนปรับพื้นฐานวันที่ 15-26 ตุลา (เว้นวันหยุดเสาร์-อาทิตย์) โดนไป 2 วิชา Programming technic, Data structure เป็นวิชาพื้นฐานของโปรแกรมเมอร์(พื้นฐานยังไงวะ...advance ชัดๆ ฮา~)
แอบบ่น : ชีวิตช่วงนี้เหมือนเป็นกระสอบทราย ใครไม่พอใจ ห่า-เหว อะไรก็มาลงกะกรู... มาทำหน้าเป็นตูดใส่ เจอหน้าส้นตีนกลับแน่นอน(ฝึกมาแล้ว เรื่องทำหน้าเหี้ยใส่คนอื่นนี่ เดี๊ยนถนัดค่า!!)
[อยากแต่งงานแล้วอ่ะ เปิดรับสมัครเจ้าบ่าวซะเลยดีมั้ย(เพ้อเจ้อซะงั้น-*-)]
[ตอนนี้ชอบเพลงอกหักมากเลยแหะ ฟังมาหลายสิบรอบแล้ว]
[รู้สึกว่า Skin ของ esnips มันไม่เข้ากับโทนสีในบล็อคเลยว่ะ...ijigg เข้ากว่า...ใช่ป่ะ?]
October 01 ทำตัวเองแท้แท้ไม่มีใครบังคับให้ไปเจอมัน
ไม่มีใครบังคับให้รักมัน
ไม่มีใครบังคับให้คิดถึงมัน
ไม่มีใครบังคับให้ร้องไห้เพราะมัน
ไม่มีใครบังคับให้ไปหามัน
ไม่มีใครบังคับให้รอมัน
ไม่มีใครบังคับให้อยากอยู่กับมัน
ไม่มีใครบังคับให้ทะเลาะกับมัน
ไม่มีใครบังคับให้หาเหตุผลจากคนอย่างมัน
ไม่มีใครบังคับให้เปลี่ยนตัวเองเพื่อมัน
ไม่มีใครบังคับให้ปิดตัวเองเพื่อมัน
ไม่มีใครบังคับให้เลิกกับมัน
ทุกอย่างชั้นสร้างขึ้นมาเอง...
สร้างให้มันมาทำร้ายตัวเองทำไมวะ เวลาก็เหลือไม่เยอะแล้ว ในเมื่อเราได้รับโอกาสที่จะมีชีวิตน้อยกว่าคนอื่น ทำไมไม่ใช้เวลาที่มีให้มีความสุขที่สุด ในเมื่อคนนี้มันไม่ใช่แล้วจะเสียเวลาไปทำไม หาคนที่เค้าดูแลเราได้ทั้งตัวและหัวใจดีก่า...
[แอบบ่นสุดฤทธิ์ พักนี้เซ็งแล้วเก็บอารมณ์ไม่อยู่ มันต้องระบายออกมาทันที ไม่งั้นจะ"จุก-อก"ตาย]
[ว่าจะทำตัวเป็นคนดีมีศีลธรรมให้มากขึ้น ช่วงที่ผ่านมาเหมือนหมาบ้าชอบกล
 ][แอบกังวลเรื่อง ป.โท มั่กมาย จะได้เรียนมั้ยวะ ลุ้นมาก คิดมาก...เยี่ยวเหลือง เง้อ!]
September 20 ชั้นรักเธอนอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว นึกถึงเวลาตื่นขึ้นมาแล้วเจอเธอมันอุ่นใจบอกไม่ถูก แขนหนักๆมันกอดสบายกว่ากอดหมอนจริงๆด้วยเนอะ
เราจะรู้สึกเหมือนกันมั้ย ไม่อยากให้รู้สึกแบบเดียวกันเลย กลัวว่าถ้ารู้สึกเหมือนกันเธอคงจะเหงาจนทนไม่ไหว
อยากเจอ อยากคุย อยากกอดให้สบายใจ...หนูรักหมีนะ
September 18 สิ่งที่ทำ...อยากหาอะไรหนุกๆทำจังเลย เดี๋ยวเดือนหน้าก็มีสิทธิ์ลาพักร้อน(ครั้งแรกในชีวิตทำงาน) พอกูลาได้ก็นะ...แม่ง...high season ที่เที่ยวแพงสาดดด คิดเล่นๆว่าจะลานอนอยู่บ้านให้หนำใจแต่กลัวว่าพอถึงเวลาฉุกเฉินก็วันลาหมด...กำ (-_-")
เมื่อวานไปกินอาหารจีนที่ซอยราชครู เจอคุณปลื้มด้วยแฮะมากินร้านเดียวกัน ขับนิสสันทีด้าสีขาว..."ผม...ปลื้ม คุณรู้จักผมแล้ว แต่ยังไม่รู้จักนิสสันทีด้า"กั่กๆๆ อาหารร้านนี้ก็อร่อยดีติ่มซำชิ้นใหญ่มาก ปลาหิมะทอดอร่อยมั่กๆ แต่เป็ดปักกิ่งไม่อร่อย กินไปห่อเดียวเอง(พี่น.น.ห่อให้) เป็ดอร่อยต้องร้านที่ไปกินกับป๊าที่ทองหล่อ ชื่อร้านอะไรวะจำไม่ได้ (ขนาดชื่อร้านที่ไปเมื่อวานยังจำไม่ได้เลย) PCS Ladies สั่งอาหารกันอย่างบ้าคลั่ง...กินไม่หมด(ฮา...) รู้สึกจะเป็นครั้งแรกที่พวกเรากินไม่หมด เสียชื่อนะเนี่ย 555+
เย็นนี้รีบกลับเร็วต้องเอารถไปตรวจสภาพ เตรียมต่อทะเบียน+พรบ. วู้วๆๆเงินทั้งนั้น เดือนนี้ยังไม่ได้ไปเที่ยวเลยซักวัน ดูท่าจะจัดสรรไม่พอถึงสิ้นเดือนนะเนี่ย แหง่วๆๆจนกรอบๆๆ ขอเบิกโอทีของเดือนที่แล้วไปคงจะได้สิ้นเดือนนี้ อิอิ เงินเล็กๆน้อยๆก็ดีใจ^^ September 13 do...while...aliveช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตอีกแล้ว ทำไมเหมือนผีเสื้อบินในท้องอยู่ตลอดเวลา
ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองดิ้นรนมาก งานประจำก็ทำอยู่(ไม่ได้คิดจะลาออก) รับจ๊อบทำเวปมาทำเสาร์-อาทิตย์ แถมยังไปสมัครเรียนโทไว้อีก
เฮ้อ...คิดแล้วเหนื่อย -"-
วันนึงมี 24 ชั่วโมง
- ทำงาน 8 ชั่วโมง
- lunch 1 ชั่วโมง
- ขับรถไป-กลับ 3 ชั่วโมง
- dinner ~1 ชั่วโมง (~ คือสัญลักษณ์แทนค่าประมาณ)
- อาบน้ำแต่งตัว(เช้า-เย็น) 2 ชั่วโมง
- นอน 8 ชั่วโมง
Total 23 ชั่วโมง *นี่ยังไม่รวมที่จะต้องไปหาเวลาออกกำลังกายอย่างน้อยอาทิตย์ละ 3 ครั้งอีกนะ (คนที่อยู่ในกรุงเทพฯทุกคน ถ้าคุณไม่หาเวลาไปออกกำลังกายซะบ้างระวังอายุไม่ยืนนะ!!) แล้วจะเหลืออีก 1 ชั่วโมงไว้ทำพระแสงยาฯหอกหักอะไรวะ...เอ้าทำโอทีอีก 1 ชั่วโมง 555+ ครบ!!
[ป.ล. จริงๆแล้ว 5 โมงเป๊ะ ---> เด้ง!!]
"หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข" September 10 เหงาอ่ะเมื่อวานคิดถึง มาก มาก มาก
ไปหา อยากเจอ ไม่ได้เจอกันหลายวัน
มีเรื่องไม่สบายใจ ทำข้อสอบไม่ได้ อยากเล่าให้ฟัง
แอบไปหา คิดว่าเค้าคงเหงา อยากเห็นตอนยิ้มดีใจ(เหมือนที่เคยเป็น)
ขับรถขึ้นทางด่วนไปเลย เสียตังค์ก็ยอม ซื้อเวลา
กุ๊กกิ๊ก กุ๊กกุ่ก (เสียง ring tone) อ่าว...เค้าโทรมา
"ฮัลโหล อยู่ที่ไหน" "อยู่บนทางด่วน กำลังจะไปหา"
"เหรอ...เอ่อ คือกำลังจะไปกินหมูกะทะกับเพื่อน ร้าน..."
"งั้นเด๋วไปหาก่อนนะ แล้วออกไปพร้อมกัน หนูไม่กินนะ แต่จะไปส่ง"
คิดว่าจะได้ไปหา ไปนั่งคุยให้สบายใจก่อน แล้วค่อยออกมา แต่...
อ่าว ลงมารอข้างล่างแล้วเหรอ ให้เราไปส่งที่ร้าน เพราะเพื่อนเค้าถึงร้านแล้ว
แต่เราที่ตั้งใจมาหา เค้าจะดูออกมั้ยนะ ว่าเราต้องการใครซักคน
จะดูออกมั้ยว่าเราเหงา, ไม่ค่อยสบายใจ และต้องการเค้า
... เค้าดูไม่ออก ไม่รู้เลย เดินมาขึ้นรถ ปิดประตู มองหน้า
ทั้งๆที่มองหน้า ก็แค่มอง ไม่เข้าใจเลยใช่ไหม ว่าสีหน้าเรียบเฉยนี้ มันสื่อถึงอะไร
หนูยิ้มก็จริง เคยเห็นบ้างไหม ว่าดวงตามันไม่ได้ยิ้มไปด้วย
อะไรมันยาก-ง่ายกว่ากัน ระหว่าง...[ทำให้คนที่เรารัก...เข้าใจเรา] กับ [ลืมไปซะ...ว่าเค้าจะเข้าใจเรา]
เตือนตัวเอง : สุดท้ายก็ไปส่ง แล้วก็กลับมากลุ้มใจอยู่ที่บ้านคนเดียว เพื่ออะไรเนี่ย โง่จังเลย ทีหลังถ้ากลุ้มใจก็นั่งร้องไห้ไปคนเดียวดีกว่ามั้ง จะโง่ไปหาเค้าทำไมวะ ยังไงตอนนี้จะคบก็เหมือนไม่คบไม่เห็นมีประโยชน์ที่จะไปยึดติด August 14 เราเข้ากันไม่ได้ในที่สุดเสือ 2 ตัวก็อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้
ถ้ามีใครคนนึงยอมเป็นลูกกวางน้อยก็คงดี...?
แล้วทำไมกูไม่ยอม...เอ๋า!! ก็กูไม่ยอม!!
รักไม่ช่วยอะไร
รอเธอรอจะพบเธอมาตั้งหลายวัน รอเธอเพื่อจะพูดกันเรื่องที่ค้างคา ขอบคุณอีกครั้งที่วันนี้เสียเวลามา ก็เข้าเรื่องเลยนะบอกลากันซะทีจะดีมั้ย ยื้อก็เหมือนเราจะยิ่งเหนื่อย รักไม่ช่วยอะไรเลย ฉันไม่ยอมเปลี่ยนเธอไม่ยอมเปลี่ยนยังคงทำตัวเหมือนเคยๆ ปรับความเข้าใจกันไปมันก็ซ้ำเก่า ทั้งๆที่รักกันแต่เราเข้ากันไม่ได้เลย เมื่อเราต่างไม่เคยจะยอมลดก็ควรจะลา ใจจริงก็ยังเสียใจและก็เสียดายเธอเองคงจะเสียใจคงไม่แพ้กัน แต่ว่าอย่างน้อยก็เคยใช้ชีวิตร่วมกัน จะเก็บในใจฉันว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน ชีวิตเราเราคืนให้กันวันที่แสนสุขวันที่แสนเศร้ากับเรามันคงเป็นแค่วันวาน อะไรที่แล้วมาขอให้ผ่านไปไม่ติดค้างกันนับตั้งแต่นี้เราเป็นแค่เส้นขนานที่คงไม่มีวันกลับมาเจอ
เหนื่อยพอรึยัง
เราต่างคนก็รู้ต่างคนก็รักแต่หมดหนทางที่จะเข้าใจ เราต่างก็รู้ซึ้งสิ่งที่เป็นไปเพียงแค่ไม่ยอมพูดกัน เราอยู่กันก็รักแต่ว่าชั้นรู้ถ้าอยู่อย่างนี้ไปคงทรมาน ถ้าเพียงตัวเธอเองอดทนเพื่อชั้นเหมือนที่ชั้นเปลี่ยนที่ฝืนทำเพื่อเธอ เหนื่อยกันมาพอรึยังเหนื่อยที่ต้องฝืนต้องทนบ้างไหม จะอยู่กันไปเพื่อใครอย่าได้ทำร้ายใจกันอีกเลย เราต่างคนก้อรู้แต่ทำไม่รู้ต่างก้อเสียดายที่จะเสียไปยอมเจ็บก้อเพราะรักแต่เธอรู้ไหมที่ชั้นจะไปซ้ำให้ปวดร้าว เหนื่อยกันมาพอหรือยังเหนื่อยที่ต้องฝืนต้องทนบ้างไหม จะอยู่กันไปเพื่อใครอย่าให้ทำร้ายใจกันอีกเลย อย่าเลย...
ยอมรับ
เรื่องระหว่างเรานั้นใครก็มองว่าฉันผิดที่เป็นคนคิดบอกลาให้เธอเสียใจ เขาคงไม่อาจรู้ว่าเราเข้ากันไม่ได้ที่อยู่กันไปเพราะคำว่ารักและเป็นคนดี แต่เธอคงรู้ถึงความรู้สึกอึดอัดใจที่เรานั้นมีตลอดมาเพียงแค่ฉันเป็นคนบอกลาก่อนเธอเท่านี้ ฉันยอมรับผิดทุกคำกล่าวหาที่ฉันนั้นทิ้งเธอไปขอโทษที่ฉันเปลี่ยนใจจากเธอไป ฉันยอมรับผิดไม่มีข้อแม้ถึงฉันจะต้องเสียใจแต่ไม่อาจจะทนอย่างนี้อีกต่อไป ฉันเองก็พอรู้ที่เคยให้คำสัญญาจะอยู่ด้วยกันตราบฟ้าและดินมลาย แล้วมาจนวันนี้ฉันเองเพิ่งรู้ว่าทำไม่ได้ที่อยู่กันไปเพราะคำว่ารักและเป็นคนดี เมื่อเธอก็เป็นเธอและฉันก็เป็นฉันเมื่อเราไม่เข้ากันจะอยู่กันไปเพื่ออะไร ฉันยอมรับผิดทุกคำกล่าวหาที่ฉันนั้นทิ้งเธอไปขอโทษที่ฉันเปลี่ยนใจจากเธอไป ฉันยอมรับผิดไม่มีข้อแม้ถึงฉันจะต้องเสียใจแต่ไม่อาจจะทนอย่างนี้อีกต่อไป...ยอมรับไว้คนเดียว August 08 Academic Programฤดูแห่งการสมัครป.โทเริ่มขึ้นแล้ว...
เมื่อปีที่แล้วได้เป็นว่าที่นักศึกษาของพระจอมฯพระนครเหนือ แต่เสือกสละสิทธิ์ไปอย่างน่าเสียดายยิ่ง ปีนี้ว่าจะเอาใหม่...คณะเดิม รหัสเดิม เทอม 2 เหมือนเดิม นู๋ฝ๋น...คนเดิม แต่เสือกสอบไม่ติดเหมือนเดิม...แป่ว...ยัง!! ยังไม่ได้ไปสอบเรย T^T
เมื่อ 3 วันที่แล้วนั่งคุยกับแม่เรื่องเรียนต่อ ถามแม่ว่าเรียนต่อ IT หรือ MBA ดี ถ้าเรียน IT ต่อ คงไม่พ้นต้องเปลี่ยนงานแหง๋มๆ ตอนนี้ที่เป็นอยู่มันก็ไม่ได้ต้องการความรู้ความสามารถทางด้าน IT ถึงขนาดนั้น เพราะเราก็แทบจะอยู่ในฐานะ user ไปแล้วทุกวันๆๆ [แอบเม้าท์ว่าเขียน App มาอย่างยากลำบากตัวนึง ต้องให้น้องต่ายช่วยก็ตั้งเยอะ ใช้ C# เขียน ใช้เวลาครึ่งเดือน สรุป...ไม่มี server จะให้ขึ้น แม่ง...กวย t(-_-t)] หรือจะเรียนต่อ MBA ดีวะเผื่อจะรุ่งเรืองที่นี่บ้าง(หวังอะไร...ลมลม แล้งแล้ง 555+) แต่ไปนั่งคิด นอนคิด ยืนคิดดูแล้ว อย่าไปเรียนแม่งเลย MBA เราก็ไม่ได้มีหัวด้านบริหารขนาดนั้น ขายของก็ไม่เก่ง แว๊กกกกกกก สับสน ว้อยยยยยยย เอาไงดี...i need you guy's suggestion.
**จะเริ่มสอบเดือนหน้าแล้ว กูยังหาจุดยืนไม่ได้เลย**
August 07 ฟิตเนสช่วงนี้รู้สึกร่างกายอ่อนแอ พยายามจะหาทางออกกำลังกายดีกว่า เมื่อก่อนก็ไปว่ายน้ำอยู่บ่อยๆแต่พักนี้ขี้เกียจแฮะ จะไปวิ่งที่สวนรถไฟหลังออฟฟิศหลายครั้งแล้วก็ไม่ได้ไปซักที มันไม่มีแรงจูงใจให้ไป เลยลองคิดเอาเองดูว่าถ้าไปเล่นฟิตเนสแล้วจะเสียดายตังค์ที่มันหักทุกเดือนๆจนต้องไปบ่อยๆมั้ย...คิด คิด คิด คิด...เอาล่ะวะ!! งานนี้มันต้องลอง ตรงปรี่เข้าไปที่ Fitness First (เลือกที่นี่ไม่ใช่เพราะมันดีกว่าที่อื่นนะ ดี,ไม่ดีไม่รู้เหมือนกัน แต่มันใกล้บ้านแค่นั้นแหละ) สอบถามน้องพนักงานคนสวยว่าจะสมัคร...โอ้ว! แทบจะอุ้มไปนั่งเก้าอี้เลยทีเดียว ช่วงนี้ฟรีค่าแรกเข้าแฮะ ดีจังประหยัดไปอีกห้าพัน เสียแค่ค่า fee อะไรก็ไม่รู้ 1,550 + ค่าสมาชิกรายเดือนอีก 1,900 กว่าๆ (included VAT) ใช้จ่ายผ่านบัตร KTC เลยถูกลง ปกติรวม VAT จะประมาณสองพันนิดๆ ตั้งแต่สมัครจนถึงตอนนี้ก็อาทิตย์กว่าๆแล้ว เพิ่งไปแค่ครั้งเดียวเอง แง... เด๋ววันนี้ไปอีกดีกว่า รู้สึกว่าต้องเอาให้คุ้ม หุหุ July 27 เปื่อย...อย่างแรงวันเสาร์ที่ 21 --------- ครั่นเนื้อครั่นตัว
วันอาทิตย์ที่ 22 ------ ตัวร้อน ไข้ขึ้น
วันจันทร์ที่ 23 -------- หมดเรี่ยวแรง ไข้ขึ้นต่อเนื่อง โดนพี่ๆไล่กลับบ้าน
วันอังคารที่ 24 ------- โดดงาน นอนซม
วันพุธที่ 25 ----------- มาแบบเบลอๆ โดนด่าเพราะเอ๋อ
วันพฤหัสที่ 26 -------- อยากกินจุ่มแซบฮัท แต่ไม่ได้กิน โดนสั่งห้ามกิน โกรธ เครียด งอน
วันศุกร์ที่ 27 ---------- เกือบหายดีแล้ว แต่ยังไอค๊อกแค๊ก
ทำไมเวลาแก่ตัวลงแล้วหวัดมันเป็นง่าย-หายยากจังวะ หยั่งงี้ต้องไปแด๊นซ์...กี๊ดดด
July 11 คุณชาย BOB  ช่วงนี้มันเขี้ยว(ไอ้)คุณชายบ๊อบมากมาก ทำตัวหยิ่งสุดๆ ไม่คลอเคลีย ไม่เล่นด้วย ไม่สนใจ ไม่ให้อุ้ม ไม่นอนด้วย โว้!!
(ไล่ออกจากบ้านแม่งเลยดีมั้ย...)
ความจริงคือตอนนี้ BOB คงกำลังเข้าสู่วัยหนุ่มที่มีโลกส่วนตัวสูง ถ้า BOB มีห้องนอนส่วนตัว BOB คงไม่ออกมาให้พวกเราเห็นหน้าแน่นอน เดิมทีเวลามีคนกลับถึงบ้าน BOB จะดีใจและวิ่งเข้ามาตะปบเบาๆเป็นการทักทาย(บางวันก็วิ่งเข้ามากัดเอ็นร้อยหวาย เพื่อเป็นการทักทาย เง้อ!!) แต่เด๋วนี้...เมื่อเราถึงบ้าน BOB จะแค่ชำเลืองมองพร้อมกับถอนหายใจ เดี๋ยๆไม่ซื้อทูน่าให้เลยนะ (BOB: ตูไม่อยากกินทูน่า...ตูอยากกินปลาหิมะ (เง้อ!!))
BOB มีปัญหา หา หา แฟนม่ะได้เรยเทอ...
 July 09 i'm a donorเมื่อวานไปบริจาคโลหิตมาที่กาชาด เพลียอย่างแรง อยากนอนอย่างแรง อยากกินไปหมดทุกอย่าง(ไอ้"อยากกิน"นี่...ไม่น่าจะเกี่ยว 555+) เคยได้รับ email ฉบับนึงที่เกี่ยวกับการบริจาคเลือดครบ 24 ครั้ง จะได้รับสิทธิ์ค่ารักษาพยาบาลในโรงพยาบาลจุฬา ไม่รู้จริงป่าว...
From: Phuenglap, Wassana [mailto:Wassana.Phuenglap@XXXXXXXX.com] Sent: Tuesday, 03 July 2007 11:20 AM Subject: ผลมาจากการบริจาคโลหิต Importance: Low คือเรื่องจริง ที่เกิดขึ้นจริง ๆ เป็นผลมาจากการบริจาคโลหิตโดยแท้ !!! รุ่นพี่ของเราคนหนึ่ง อายุประมาณ 35 ปี ทำงานอยู่ที่ ทีพีไอ สำนักงานใหญ่ซึ่งบริษัทมีสวัสดิการให้พนักงานตรวจสุขภาพประจำปีทุกปี ผลการตรวจล่าสุดเมื่อปลายปีที่แล้วปรากฎว่าพี่เค้าเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว ซึ่งคุณหมอก็งงเหมือนกันเพราะเกือบทั้งหมดของคนที่เป็นโรคนี้มักเป็นมาแต่กำเนิด หลังทราบผลพี่เค้าก็ไปปรึกษาคุณหมอ สรุปว่าทางเดียวที่จะรอดได้ก็ต้องผ่าตัด เพื่อดูว่าสามารถซ่อมลิ้นหัวใจได้หรือไม่ ถ้าไม่ได้ก็ต้องเปลี่ยนใหม่ หลังจากปรึกษาที่รพ.เซ็นหลุยส์ ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดประมาณ 3–4 แสนบาท จึงลองไปปรึกษาที่รพ.จุฬาฯ ค่าใช้จ่ายอยู่ที่ประมาณ 1 แสนกว่าๆ จึงตัดสินใจไปผ่าตัดที่รพ.จุฬา ฯ แต่ก่อนหน้านี้พี่เค้าบริจาคเลือดทุกๆ 3 เดือนมาโดยตลอดรวมทั้งหมดที่บริจาคก็ 49 ครั้ง และพี่เค้าก็ได้รับคำแนะนำมาว่าทางสภากาชาดจะช่วยเหลือในส่วนของค่าห้องในการพักรักษาตัวได้ จึงได้ไปขอจดหมายรับรองจากสภากาชาดไว้ว่าได้บริจาคเลือดจำนวนครั้งเท่านี้จริง อย่างน้อยก็จะได้ช่วยลดค่าใช้จ่ายไปได้บ้าง พี่เค้าเพิ่งได้รับการผ่าตัดเรียบร้อยเมื่อวันที่ 29 เม.ย. 48 นี้เองวันที่ออกจากรพ. ก็ต้องไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายซึ่งทั้งหมดเป็นเงิน 110,000 บาท แต่พี่เค้าต้องจ่ายจริง คือค่ายาเพียง 9,800 บาทเท่านั้น เพราะสรุปว่าสภากาชาดออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ เจ้าหน้าที่ของรพ.แจ้งว่า ได้รับสิทธิ์เหมือนกับข้าราชการคนหนึ่ง ส่วนของค่ายาที่ต้องจ่ายเองนั้นเพราะเป็นยาบัญชีประเภทสองซึ่งถึงจะเป็นข้าราชการก็ต้องจ่ายส่วนนี้เองเหมือนกัน เจ้าหน้าที่ยังแนะนำอีกว่าเพียงแค่คุณบริจาคเลือดกับสภากาชาดอย่างน้อย 24 ครั้ง คุณก็จะได้รับสิทธิประโยชน์นี้เหมือนที่รุ่นพี่เราได้รับไปแล้ว นี่ถือเป็นโชค 2 ชั้นเลยนะ ได้บุญจากการบริจาคเลือดแล้วยังเหมือนได้ประกันแถมมาอีก ถ้าใครมีสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรงดี ก็พยายามไปบริจาคเลือดไว้นะ แต่ขอย้ำว่านับเฉพาะที่บริจาคไว้กับสภากาชาดเท่านั้นนะ
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เราเองก็เชื่อครึ่ง-ไม่เชื่อครึ่งเหมือนกัน แต่ก็คงยังบริจาคเลือดต่อไป เพราะอย่างน้อยก็หวังแค่อยากช่วยชีวิตคน July 03 เกมพาสเวิร์ดแง...เป็นเกมที่สะกดจิตของข้าพเจ้าได้ดีจริงๆ งานการไม่อยากทำจนกว่าจะผ่านทุกด่าน ฮึ่ม!!
....
...
..
.
(3 ชั่วโมงผ่านไป)
.
..
...
....
เย้...ผ่าน 40 ด่านแล้ว...
 เฮ้อ~งานการไม่ทำจนกว่าจำผ่านจริงๆอ่ะนะ บ่ายสามครึ่งเข้าไปแล้ว โว้...สนุกๆ
::Hint::
Level 1 -- 1+1=?
Level 2 -- มันบอกแบบตรงๆเลย
Level 3 -- พิมพ์ปุ่มที่อยู่ข้างใต้ "w a t e r"
Level 4 -- Caps Lock > bird
Level 5 -- ในแผนที่ อะไรดูคล้ายๆดวงตา (เฮ้ยๆ มุมซ้ายล่างเว้ย กั่กๆ)
Level 6 -- ใช้ปุ่มตัวเลขด้านขวาของคีย์บอร์ด
ลองไล่ตามเลขไปจะเห็นเป็นตัวอักษร (ตัวพิมพ์ใหญ่)
Level 7 -- save ภาพสีดำๆไปเปิดใน Photoshop ปรับ Contrast
(เอาตัว h ออก)
Level 8 -- save ภาพสีดำๆไปเปิดใน Photoshop ปรับ Contrast
กลับด้านซ้าย-ขวาจะมองเห็นเป็น keyboard พิมพ์ตามลำดับเลขโรมัน (i ตัวแรก = กด Shift) Level 9 -- เอาโทรศัพท์มือถือมากดคำว่า emergency
ได้เลขอะไรเอาไปใส่โลด
Level 10 -- คำพ้องเสียงของคำว่า Look ตัวละครใน Starwars
เอานามสกุลไปใส่
Level 11 -- รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มมั้ยคร้า...
อะไรมาก่อน eleven หว่า (เป็นตัวเลข)
Level 12 -- H2O = ? (ตัวพิมพ์ใหญ่)
Level 13 -- สีของ Banana
Level 14 -- เปิดโปรแกรม excel แล้ว plot ตามช่องที่ให้มา
Level 15 -- save รูปที่เห็นมา กลับภาพเป็นแนวตั้ง ซูมเยอะๆ พิมพ์ตามแถวบนสุด
Level 16 -- Popup ขึ้นว่าอะไร? นั่นแหละ...
Level 17 -- ข้อนี้ขี้เกียจอธิบายว่ะ มันซับซ้อน
ตอบไปเลย unpredictable
Level 18 -- เอาเมาส์ไปลากเข้า-ออกตรงรูป เร็วๆรัวๆ
เห็นป่ะว่ามันเขียนรวมกันว่าอะไร
Level 19 -- +
Level 20 -- for (int i=0; i<=9; i++)
{
Response.write('Q');
}
end
Level 21 -- (เอา Pi ออก)
Level 22 -- ดูหยดเลือดแทนตัวอักษรจากล่างขึ้นบน(ตัวพิมพ์ใหญ่)
Level 23 -- หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว
แมรี่ แฮส อะ ลิตเติล แลมพ์Level 24 -- ไม่ต้องพิมพ์ enter ไปเลย
Level 25 -- สามเหลี่ยม ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
Level 26 --
โว้...ขี้เกียจแล้วอ่ะ ไปเล่นกันเอาเองละกันเว้ยเฮ้ย!!
Level 40 -- ตอบ Mona Lisa (เฉลยมันดื้อๆเนี่ยแหละ!!)
Thanks for playing quest.i-poon.com Last level = 40 Password = Mona Lisa Next level = 41 You can load custom level in first page with above informations. More levels will be avaliable soon. ;)
June 26 เวลาขอ อนุญาต นั่ง เฉย เฉย หนึ่ง วัน ได้ มั้ย!!
คือ ว่า รู้สึก เหนื่อย มาก มาก เลย ค่ะ [มัน อะไร กัน นี่!!]
ตอน นี้ มี text อยู่ เล่ม นึง อยาก อ่าน มาก มาก ถือ ติด ตัว ไป ทุก ที่ ตอน เช้า เอา ขึ้น รถ ไป ด้วย หอบ หิ้ว ไป ออฟฟิศ ด้วย กัน ตอน เย็น ก็ แบก กลับ บ้าน หวัง ว่า จะ ได้ อ่าน หวัง ว่า จะ ว่าง และ ไม่ เหนื่อย จน เกิน ไป ที่ จะ อ่าน แต่ หอบ มา ได้ 4 วัน แล้ว ก็ ยัง ไม่ ได้ อ่าน ซัก ที ถ้า text มี หัวใจ มัน คง บอก ว่า "ฝน.. เรา เลิก กัน เถอะ.. เพราะ เธอ ไม่ สน ใจ ชั้น เลย" อยาก บอก text ว่า ฝน รัก และ สน ใจ ใน ตัว เธอ นะ อย่า น้อย ใจ ไป เลย ฝน จะ หา เวลา อยู่ กับ text ให้ มาก กว่า นี้!!
อยาก พา text และ อิซาเบลล่า ไป นั่ง เล่น ที่ ร้าน กาแฟ.. เปิด text ไป key ตาม ไป อย่าง สนุก สนาน หวัง ว่า เรา จะ ได้ มี ความ สุข ร่วม กัน อีก  June 21 บ่าย...เบื่อ...อยากบ่นอยากนอนจังอ่ะ เบื่อ เบื่อ เหงา เหงา เหมือนจะเฉาตายอยู่แล้ว อยากไปเที่ยวทะเล แต่เสาร์-อาทิตย์นี้ มีเรียน C# ตอนเย็น (เรียนยันสิ้นเดือนหน้า)
มีงานต้องทำแต่ไม่สามารถ เพราะตอนนี้ Write CD อยู่(ม่ะใช่ซีดีโป๊นาเว้ย) พอกด F5 มันก็จะค้าง...อืด...เวง!! หน้าจอขาวโพลน แฮงค์นั่นเอง กั่กๆๆ อ๊ะ...เอาใหม่ click ขวา view in browser แทนละกันจะได้ม่ะต้อง debug. ตอนนี้ความสามารถเริ่มพัฒนาถดถอยลงเรื่อยๆตั้งแต่ผันตัวเองเป็น MSDN(สาวก Microsoft) เนื่องจาก Tool มันเยอะเหลือเกินโอ้แม่เจ้า แทบไม่ต้อง code กันเลยทีเดียว จากที่เคยเขียน PHP อย่างยากลำบาก (เอาแค่ตรวจจับ validation ก็ code กันตูดบาน) ตอนนี้เร๊อะ...เหอะๆ "ง่ายยิ่งกว่าผายลม"(เฮ้ย!! สุภาพหน่อยเว้ย) เคยคิดเล่นๆว่า...ถ้าวันนึง Microsoft มันโละทุกอย่างทิ้งหมดเหี้ยน หรือทำให้ทุกอย่างมัน invalid เราจะเหลืออะไรในคอมพิวเตอร์มั่งวะ (แค่เล่นเอ็มไม่ได้ก็เศร้าตายห่าแล้ว 555+)
สมัยเรียนนะใจหมกมุ่นกับ OpenSource มั่กๆ แต่ตอนนี้เด่ะ...[เฮ้อ...ในที่สุดเราก็ทิ้งอุดมการณ์จนได้เว้ย] June 19 ทนได้ทุกทีเจ็บและช้ำมากี่ครั้ง พลาดและพลั้งมากี่หน หากจะเป็นเธออีกซักคน มันก็คง...ไม่ต่างกันเท่าไร หากเธอคิดทำอย่างนั้น หากจะทิ้งกันก็คงตามใจ เจ็บยังไงคงไม่ตาย เพราะฉันต้องอยู่...อีกนาน หากจะตายก็ตายไปแล้ว เจ็บอีกทีจะซักเท่าไร ใจมันเจ็บมาแล้ว...กี่ครั้ง...จะช้ำ...แค่ไหน ไม่เห็นมันตายซักที หนักกว่าเธอก็เจอมาแล้ว แต่ก็ทนมาได้ทุกที...ทุกที ใจมันแกร่งและพร้อม...จะรับ คราวนี้ฉันคงไม่ตาย หากเธอคิดทำอย่างนั้น หากจะทิ้งกันก็คงตามใจ เจ็บยังไงคงไม่ตาย เพราะฉันต้องอยู่...อีกนาน June 18 ใจหายคำว่า "ห่างกันซักพัก" ในความหมายของคุณคืออะไร?
ไม่รู้ดิ มันอาจเป็นทางออกที่ดีสำหรับบางคู่ แต่คงไม่ใช่คู่เราแน่
ความคิดของคุณคือ - i am ok, you are not ok. [So you need a space.]
ความคิดของชั้น - i am not ok, you are not ok. [So we need to talk.]
ถ้าต้องการห่า(ง)มากนัก...ก็โอเค ไม่ว่ากัน
เรา...ไม่มีความจำเป็นต่อการดำเนินชีวิตของกันและกัน
แต่เรา...มีความสำคัญต่อชีวิตของกันและกัน
ถึงจะใจหาย...
แต่ไม่เป็นไร...ไม่ต้องห่วง
[ฝนอยู่ได้] |
|
||||||||||||||||
|
|
